Παρασκευή, 13 Απριλίου 2012

H γυναίκα της Καταιγίδας



Είναι στιγμές που οι σελίδες ενός μυθιστορήματος, οι στίχοι ενός ποιήματος ή τα χρώματα ενός πίνακα ζωγραφικής, προσφέρουν το πιο ασφαλές καταφύγιο, όταν όλα γύρω σου φαντάζουν απελπιστικά άχρωμα.

Δεν είναι ότι θέλεις να αγνοήσεις το χαμόγελο ενός παιδιού, μια βόλτα στη θάλασσα ή το βλέμμα ενός αγαπημένου ανθρώπου, που σου προσφέρονται απλόχερα ώστε να απαλύνουν τον πόνο σου.

Είναι που πρέπει να μιλήσεις και δε θέλεις.

Είναι που δε θέλεις να σπιλώσεις με την κατήφειά σου, την παρουσία τους.

Γυρνάς, λοιπόν, ένα βράδυ από τη δουλειά και κλείνεσαι στο δωμάτιο της  βιβλιοθήκης. Παίρνεις τυχαία ένα βιβλίο από τα ράφια, ανοίγεις τις κουρτίνες για να βλέπεις τη φωτισμένη Ακρόπολη και κάθεσαι στην αγαπημένη σου πολυθρόνα, που δεν αρέσει σε κανέναν.

Κρατάς τον τρίτο τόμο του Αργκάν. Ιστορία της Ιταλικής Τέχνης, σελίδα 82. Πέφτεις πάνω στην Καταιγίδα (Tempesta) του Giorgione.

Το πρώτο χαμόγελο έχει ήδη φωλιάσει στα χείλη σου. Θυμάσαι τα λόγια της καθηγήτριάς σου για τον ζωγράφο. Μεταφέρεσαι στην αίθουσα 15, στο υπόγειο της Φιλοσοφικής. Στ’αυτιά σου, φτάνουν ακόμη και τα βήματα των περαστικών έξω από τα ψηλά παράθυρα. Πάντα κάποιοι περίεργοι θα σκύψουν να χαζέψουν τις διαφάνειες που προβάλλονται στον τοίχο.

Έχεις αρχίσει κιόλας να ταξιδεύεις στην Αναγέννηση και συνεχίζεις να αναπολείς. Ο Giorgione σου άρεσε, διότι χρωμάτιζε πριν σκιαγραφήσει, πριν σχεδιάσει τις φιγούρες του. Το στοιχείο του απρόβλεπτου σε προσέλκυε ανέκαθεν.

Βλέπεις την Καταιγίδα και παρατηρείς τη γυναίκα που σε κοιτάζει μέσα από τον πίνακα. Στο βάθος, ο πρώτος κεραυνός μοιάζει με άσπρο φίδι πάνω από τις στέγες. Ωστόσο, η γυναίκα δε σκιάζεται. Συνεχίζει, ατάραχη, να θηλάζει το μωρό της.

«...βαθιά σχέση ανάμεσα στη Φύση και τον Άνθρωπο...», ανασύρεις από τη μνήμη τα λόγια της καθηγήτριας και αισθάνεσαι ήδη καλύτερα.

Ο όρθιος άντρας, αριστερά, κοιτάζει τη γυναίκα και σαν να διακρίνεις ένα μειδίαμα στο πρόσωπό του.

Η γυναίκα δεν πτοείται ούτε από τη ματιά του, ούτε από την καταιγίδα που πλησιάζει. Σου δίνει δύναμη αυτό και να που έχεις τρυπώσει στον πίνακα, πριν το καταλάβεις. Θα καθίσεις δίπλα της, ανάμεσα στους θάμνους και θα χαϊδέψεις το κεφαλάκι του μωρού.

Η γυναίκα θα σου μάθει πώς να υπομένεις τις μπόρες, δίχως να το βάζεις στα πόδια. Ακόμα κι αν τις μπόρες δεν τις προκάλεσες εσύ. «Πρέπει να τις υπομείνεις», θα σου πει χαμηλόφωνα. «Κι όταν περάσει η καταιγίδα, θα σηκωθείς, θα πάρεις το μωρό σου αγκαλιά και θα περπατήσεις πάνω στο γεφυράκι για να περάσεις απέναντι. Θα προχωρήσεις, δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά», θα σου ξαναπεί και με ένα φύσημα του αέρα, θα σου έρθει στα ρουθούνια η μυρωδιά του μητρικού γάλατος.



Θα σηκωθείς από την πολυθρόνα, θα κλείσεις τις κουρτίνες και θα πας στο παιδικό δωμάτιο να αγκαλιάσεις το παιδί σου. Τώρα μπορείς να το κάνεις. Η μαυρίλα έφυγε...




19 σχόλια:

  1. Λένε πως για να δεις το ουράνιο τόξο, πρέπει να αντέξεις τη βροχή... Επομένως, όντως, δεν έχει σημασία αν την προκάλεσες εσύ ή όχι τη μπόρα, απλά πρέπει να αντέξεις. Υπομονή και επιμονή!
    Πολύ πολύ όμορφο Κωνσταντίνα μου! Τόσο ανθρώπινο...και όμορφες αναμνήσεις..Μπράβο!!!
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επίσης, ο Νίτσε, έλεγε πως "τα δέντρα που θέλουν να φτάσουν σε περήφανα ύψη, έχουν ανάγκη από καταιγίδα".
      Σ'ευχαριστώ, Φωτεινή μου!

      Διαγραφή
  2. Αχ βρε Κωνσταντίνα!... Όση ώρα κάθομαι συντροφιά με τα κείμενά σου, είναι σα να άνοιξαν ξαφνικά τα παράθυρα, και πλημμύρισε το δωμάτιο καθαρό αναζωογονητικό αεράκι, που παρασύρει τη μυρωδιά της κλεισούρας και της χειμωνιάς.
    Πιο αναστάσιμο μήνυμα δεν θα μπορούσες να μας χαρίσεις! Πιο αισιόδοξο και πιο ελπιδοφόρο!
    Σου στέλνω τις πιο εγκάρδιες ευχές μου. Καλή Ανάσταση σε όλη την παρέα!
    Περιμένω με αγωνία το επόμενό σου....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου, ξέρεις πόσο διαφορετικά φαίνονται τα πράγματα μέσα από έναν πίνακα; Για δοκίμασε να "τρυπώσεις" κι εσύ σε κάποιον και...ποιος ξέρει, μπορεί να συναντηθούμε!
      Σ'ευχαριστώ για τη θετική σου ενέργεια! Καλή Ανάσταση σε όλους μας!

      Διαγραφή
  3. Κωνσταντίνα μου τώρα το διάβασα το κείμενό σου γιατί τόσες μέρες έλειπα συνέχεια από το σπίτι.
    Υπέροχο το κείμενό σου τρυφερό!
    Πλάσμα φοβερό από άλλη εποχή είσαι βρε Κωνσταντίνα μου!
    Μακάρι όλοι να έβλεπαν σαν και σένα!
    Φιλιά πολλά Χριστός Ανέστη και πολλά φιλιά στο κοριτσάκι σου!
    Κορίτσια Χριστός Ανέστη σε όλες και πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χρόνια Πολλά, Ελενάκι!
      Δεν ξέρω αν είμαι από άλλη εποχή και από ποια (το παρατσούκλι μου, πάντως, είναι "αερικό"), αλλά αν μπορούσα να επιλέξω, θα 'ψήφιζα' Αναγέννηση.
      Φιλιά στην κορούλα σου!

      Διαγραφή
  4. To παρατσούκλι σου σου ταιριάζει απόλυτα.
    Αλλούτερο πλάσμα μοναδικό!
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Kwnstantina mou, to brika iperoxo...se eyxaristw gia to keimeno, pragmatika genna polla aisthimata, saw perimenei to oyranio tokso sto meil,
    Sas filw,
    Anastasia

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανίσα μου, χρόνια σου πολλά κι ευτυχισμένα!Το είδα το ουράνιο τόξο σου...
      Χαίρομαι που σου άρεσε το κείμενο!

      Διαγραφή
  6. Τι τρυφερό,αισιόδοξο και ελπιδοφόρο κείμενο! Ότι πιο κατάλληλο για αυτές τις αναστάσιμες μέρες! Μας ανύψωσες πάλι!
    Θα σύμφωνήσω με την Έλενα!Σαν να ανήκεις πράγματι σε κάποια άλλη εποχή,αερικό μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαίρη μου, όταν η εποχή, την οποία διανύουμε τώρα, μας δυσαρεστεί, δεν έχουμε παρά να κάνουμε μία αναδρομή στο παρελθόν, να αντλήσουμε όλα τα θετικά στοιχεία περασμένων εποχών και να τα μεταφέρουμε νοερά στην τωρινή.
      Όπως, μερικές φορές, αναρωτιόμαστε με λουλούδια που φύτρωσαν ξαφνικά στις γλάστρες μας, ενώ δεν τα είχαμε φυτέψει εμείς. Τα έφερε, όμως, ο αέρας. Ε, κάπως έτσι και με τα ταξίδια στους πίνακες και στα βιβλία...

      Διαγραφή
  7. Εγώ πάλι για να είμαι ειλικρινής,μόνο με την αγκαλιά του παιδιού μου περνάει η κατίφια...μα με τίποτα άλλο..μα με τίποτα..
    Σε κάθε περίπτωση,είναι όμορφο να ταξιδεύεις το μυαλό και τη ψυχή σου όσο μακρύτερα μπορείς..και να μη σταματάς στο λίγο ή στο ευτελές,αλλά ν'αναζητάς πάντα το απόλυτο και το ένα.Η τέχνη είναι η βάρκα γι'αυτά τα ταξίδια.
    Ξέρεις ότι μ'αρέσει ό,τι και να γράψεις,ακόμα κι αντιγραφή του Χρυσού Οδηγού...οπότε,δε χρειάζεται να λέω το προφανές κάθε φορά,ε? Ματς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αγκαλιά του παιδιού είναι όντως λυτρωτική, αλλά εγώ την αναζητώ αφού έχω πρωτίστως "εξαγνιστεί". Είδες, όμως; Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική "σανίδα σωτηρίας".
      Αφού, λοιπόν, Τζούλυ, δε θα έχεις πρόβλημα και με τον Χρυσό Οδηγό, αύριο θα πιάσω το "Α"! ;-))

      Διαγραφή
  8. Μάλλον πρέπει να αρχίσω (έχω ήδη αρχίσει δηλαδή),
    να αισθάνομαι πολύ άσχημα που δεν είχα διαβάσει παλαιότερα κείμενά σου...
    Πραγματικά ονειρικό και παραμυθένιο ό,τι διάβασα έως τώρα...
    Υπέροχη ατμόσφαιρα, ζεστός λόγος, απίστευτα παραστατικές εικόνες...
    Να είσαι πάντα καλά και όλοι γύρω σου να νιώθουν πόσο τυχεροί είναι που σε έχουν...
    Καλώς σε βρήκαμε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σας ευχαριστώ τόσο πολύ για τα λόγια σας, αλλά αισθάνομαι πως είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω για όλους αυτούς τους ποιητές και συγγραφείς, που με "φιλοξένησαν" και με "φιλοξενούν" στις σελίδες τους.
      Όχι, να μην αισθάνεστε άσχημα...δεν είμαι τίποτα το ιδιαίτερο. Ένας απλός άνθρωπος είμαι, που καταγράφει και μοιράζεται τις σκέψεις του.
      Φιλιά στο όμορφο κυκλαδίτικο νησί...

      Διαγραφή
  9. Η καταιγίδα είχε ξεσπάσει κι η βροχή χτυπούσε δυνατά στο τζάμι, το κείμενό σου ασφαλές καταφύγιο. Τελειώνοντας, η βροχή είχε κοπάσει. Σηκώθηκα από την πολυθρόνα, έκλεισα τις κουρτίνες και πήγα στο παιδικό δωμάτιο.
    Η μαυρίλα τώρα έφυγε...

    Υπέροχο κείμενο! Πολλά πολλά συγχαρητήρια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευάγγελε, το κείμενο αυτό το είχα γράψει κατά τη διάρκεια μιας κυριολεκτικής, αλλά και μεταφορικής καταιγίδας...
      Χαίρομαι αν οι κουβέντες μου προσέφεραν και σ'άλλους καταφύγιο. Χαίρομαι διπλά!

      Σ'ευχαριστώ για τα λόγια σου!

      Διαγραφή